5th Hikayat

From SikhiWiki
Jump to: navigation, search

Hikayat five is Charitar 267 in Persian guise. The beauty of the young wife of a Qazi was said to be such that her reflection turned water into wine, wilted flowers and cause the moon to fade in jealousy. She became enamoured of a young handsome Prince Raja Sabal Singh and offered to share his throne and become his queen; but he, perhaps, to put her advances off, told her that she must kill her husband the Qazi first. That night she took a sword and severed her husband's head while sleep. She brought the bloody head to the Raja, telling him she had fulfilled his order. Sabal grew disgusted by the bloody head and realizing he might suffer a similar fate at her hands, he wisely sent her packing.

Leaving her husband's bloody head lying there, she returned home where she laid down by her dead husband's body and fell asleep. In the morning she woke and raised an alarm, shouting that some evil man had murdered her husband the Qazi, while they slept. People followed the bloody trail to Raja Sabal Singh quarters. Sabal was arrested and taken to the Emperor's Darbar. Jahangir ordered his executioner to severe the Raja's head, but seeing the widow wink, he offered to become her slave, if she would spare his life. This she accepted, and he was turned over to the murdered man’s widow. She then pretended to set out on a pilgrimage to Mecca, but after some time, she sneaked back and joined the Raja in his court. She was never seen again and everyone assumed she had stayed in Mecca or died along the way.

Bani

Page 2291

ਤ੝ਈ ਰਹਿਨ੝ਮਾਓ ਤ੝ਈ ਦਿਲ ਕ੝ਸ਼ਾਇ ॥ ਤ੝ਈ ਦਸਤਗੀਰ ਅੰਦਰ ਹਰ ਦੋ ਸਰਾਇ ॥੧॥

ਤ੝ਈ ਰਾਜ਼ ਰੋਜ਼ੀ ਦਿਹੋ ਦਸਤਗੀਰ ॥ ਕਰੀਮੇ ਖ਼ਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ ਦਾਨਸ਼ ਪਜ਼ੀਰ ॥੨॥

ਹਿਕਾਯਤ ਸ਼੝ਨੀਦਮ ਯਕੇ ਕਾਜ਼ੀਅਸ਼ ॥ ਕਿ ਬਰਤਰ ਨ ਦੀਦਮ ਕਜ਼ੋ ਦੀਗਰਸ਼ ॥੩॥

ਯਕੇ ਖ਼ਾਨਹ ਓ ਬਾਨੂਝ ਨਉਜਵਾਂ ॥ ਕਿ ਕ੝ਰਬਾਂ ਸ਼ਵਦ ਹਰਕਸੇ ਨਾਜ਼ਦਾਂ ॥੪॥

ਕਿ ਸ਼ੋਸਨ ਸਰੇ ਰਾ ਫ਼ਰੋ ਮੇਜ਼ਦਹ ॥ ਗ੝ਲੇ ਲਾਲਹ ਰਾ ਦਾਗ਼ ਬਰ ਦਿਲ ਸ਼੝ਦਹ ॥੫॥

ਕਜ਼ਾਂ ਸੂਰਤੇ ਮਾਹਿ ਰਾ ਬੀਮ ਸ਼੝ਦ ॥ ਰਸ਼ਕ ਸ਼ੋਖ਼ਤਹ ਅਜ਼ ਮਿਯਾਂ ਨੀਮ ਸ਼੝ਦ ॥੬॥

ਬਕਾਰ ਅਜ਼ ਸੂਝ ਖ਼ਾਨਹ ਬੇਰੂੰ ਰਵਦ ॥ ਬ ਦੋਸ਼ੇ ਜ਼੝ਲਫ਼ ਸ਼ੋਰ ਸ੝ੰਬਲ ਸ਼ਵਦ ॥੭॥

ਗਰ ਆਬੇ ਬ ਦਰੀਯਾ ਬਸ਼ੋਯਦ ਰ੝ਖ਼ਸ਼ ॥ ਹਮਹ ਖ਼ਾਰ ਮਾਹੀ ਸ਼ਵਦ ਗ੝ਲ ਰ੝ਖ਼ਸ਼ ॥੮॥

ਬਖ਼ਮ ਓ iਫ਼ਤਾਦਹ ਹ੝ਮਾ ਸਾਯਹ ਆਬ ॥ ਜ਼ਿ ਮਸਤੀ ਸ਼੝ਦਹ ਨਾਮ ਨਰਗ਼ਸ ਸ਼ਰਾਬ ॥੯॥

ਬਜੀਦਸ਼ ਯਕੇ ਰਾਜਹੇ ਨਉਜਵਾਂ ॥ ਕਿ ਹ੝ਸਨਲ ਜਮਾਲ ਅਸਤ੝ ਜ਼ਾਹਰ ਜਹਾਂ ॥੧੦॥

ਬਗ੝ਫ਼ਤਾ ਕਿ ਝ ਰਾਜਹੇ ਨੇਕ ਬਖ਼ਤ ॥ ਤ੝ ਮਾਰਾ ਬਿਦਿਹ ਜਾਇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਤਖ਼ਤ ॥੧੧॥

ਨਖ਼੝ਸ਼ਤੀ ਸਰੇ ਕਾਜ਼ੀ ਆਵਰ ਤ੝ ਰਾਸਤ ॥ ਵਜ਼ਾਂ ਪਸ ਕਿ ਈਂ ਖ਼ਾਨਹ ਮਾ ਅਜ਼ ਤ੝ਰਾਸਤ੝ ॥੧੨॥

ਸ਼੝ਨੀਦ ਈਂ ਸ੝ਖ਼ਨ ਰਾ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਨਿਹਾਦ ॥ ਨ ਰਾਜ਼ੇ ਦਿਗ਼ਰ ਪੇਸ਼ ਅਉਰਤ ਕ੝ਸ਼ਾਦ ॥੧੩॥

ਬ ਵਕਤੇ ਸ਼ੌਹਰ ਰਾ ਚ੝ ਖ਼੝ਸ਼ ਖ਼੝ਫ਼ਤਹ ਦੀਦ ॥ ਬਿਜ਼ਦ ਤੇਗ਼ ਖ਼੝ਦ ਦਸਤ ਸਰ ਓ ਬ੝ਰੀਦ ॥੧੪॥

ਬ੝ਰੀਦਹ ਸਰ ਓਰਾ ਰਵਾਂ ਜਾਇ ਗਸ਼ਤ ॥ ਦਰਾਂ ਜਾ ਸਬਲ ਸਿੰਘ ਕਿ ਬਿਨਸ਼ਸਤਹ ਅਸਤ ॥੧੫॥

ਤ੝ ਗ੝ਫ਼ਤੀ ਮਰਾ ਹਮ ਚ੝ਨੀ ਕਰਦਹਅਮ ॥ ਬਪੇਸ਼ੇ ਤ੝ ਈਂ ਸਰ ਮਨ ਆਵ੝ਰਦਹਅਮ ॥੧੬॥

ਅਗਰ ਸਰ ਤ੝ ਖ਼ਾਹੀ ਸਰ ਤ੝ਮੇ ਦਿਹਮ ॥ ਬ ਜਾਨੋ ਦਿਲੇ ਬਰ ਤ੝ ਆਸ਼ਕ ਸ਼੝ਦਮ ॥੧੭॥

ਕਿ ਇਮ ਸ਼ਬ ਕ੝ਨ ਆਂ ਅਹਿਦ ਤੋ ਬਸਤਈ ॥ ਬ ਗਮਜ਼ਹਿ ਚਸ਼ਮ ਜਾਨ ਮਨ ਕ੝ਸ਼ਤਈ ॥੧੮॥

ਚ੝ ਦੀਦਸ਼ ਸਰੇ ਰਾਜਹੇ ਨਉ ਜਵਾਂ ॥ ਬ ਤਰਸੀਦ ਗ੝ਫ਼ਤਾਹ ਕਿ ਝ ਬਦ ਨਿਸ਼ਾਂ ॥੧੯॥

ਚ੝ਨਾ ਬਦ ਤ੝ ਕਰਦੀ ਖ਼੝ਦਵੰਦ ਖ਼ੇਸ਼ ॥ ਕਿ ਮਾਰਾ ਚਿਯਾਰੀ ਅਜ਼ੀਂ ਕਾਰ ਬੇਸ਼ ॥੨੦॥

ਜ਼ਿ ਤੋ ਦੋਸਤੀ ਮਨ ਬ ਬਾਜ਼ ਆਮਦਮ ॥ ਜ਼ਿ ਕਰਦਹ ਤ੝ ਮਨ ਦਰ ਨਿਯਾਜ਼ ਆਮਦਮ ॥੨੧॥

ਚ੝ਨੀ ਬਦ ਤ੝ ਕਰਦੀ ਖ਼੝ਦਾਵੰਦ ਕਾਰ ॥ ਮਰਾ ਕਰਦਹ ਬਾਸ਼ੀ ਚ੝ਨੀ ਰੋਜ਼ਗਾਰ ॥੨੨॥

ਬਿਅੰਦਾਖ਼ਤ ਸਰ ਰਾ ਦਰਾਂ ਜਾ ਜ਼ਿ ਦਸਤ ॥ ਬਰੇ ਸੀਨਹ ਓ ਸਰ ਬਿਜ਼ਦ ਹਰ ਦ੝ ਦਸਤ ॥੨੩॥

ਮਰਾ ਪ੝ਸ਼ਤ ਦਾਦੀ ਤ੝ਰਾ ਹਕ ਦਿਹਦ ॥ ਵਜ਼ਾਂ ਰੋਜ਼ ਮਉਲਾਇ ਕਾਜ਼ੀ ਸ਼ਵਦ ॥੨੪॥

ਬਿਅੰਦਾਖ਼ਤ ਸਰ ਖ਼ਾਨਹ ਆਮਦ ਬ੝ਬਾਜ਼ ॥ ਬਆਂ ਲਾਸ਼ ਕਾਜ਼ੀ ਬਖ਼੝ਸ਼ਪੀਦ ਦਰਾਜ਼ ॥੨੫॥

ਬਿਅੰਦਾਖ਼ਤ ਬਰ ਸਰ ਜ਼ਿ ਖ਼੝ਦ ਦਸਤ ਖ਼ਾਕ ॥ ਬਿਗ੝ਫ਼ਤਾ ਕਿ ਖ਼ੇਜ਼ੇਦ ਯਾਰਾਨ ਪਾਕ ॥੨੬॥

ਕਿ ਬਦਕਾਰ ਕਰਦ ਈਂ ਕਸੇ ਸ਼ੋਰ ਬਖ਼ਤ ॥ ਕਿ ਕਾਜ਼ੀ ਬ ਜਾਂ ਕ੝ਸ਼ਤ ਯਕ ਜ਼ਖ਼ਮ ਸਖ਼ਤ ॥੨੭॥

ਬ ਹਰ ਜਾ ਕਿ ਯਾਬੇਦ ਖ਼ੂੰਨਸ਼ ਨਿਸ਼ਾਂ ॥ ਹ੝ਮਾ ਰਾਹ ਗੀਰੰਦ ਹਮਹ ਮਰਦ੝ਮਾਂ ॥੨੮॥

ਬ ਆਂ ਜਾ ਜਹਾਂ ਖ਼ਲਕ ਇਸਤਾਦਹ ਕਰਦ ॥ ਬਜਾਝ ਕਿ ਸਰ ਕਾਜ਼ੀ ਅਫ਼ਤਾਦਹ ਕਰਦ ॥੨੯॥

ਬਿਦਾਨਿਸ਼ਤ ਹਮਹ ਔਰਤੋ ਮਰਦ੝ਮਾਂ ॥ ਕਿ ਈਂ ਰਾ ਬ ਕ੝ਸ਼ਤ ਅਸਤ ਰਾਜਹ ਹ੝ਮਾਂ ॥੩੦॥

ਗਿਰਫ਼ਤੰਦ ਓ ਰਾ ਬ੝ਬਸਤੰਦ ਸਖ਼ਤ ॥ ਕਿ ਜਾਝ ਜਹਾਂਗੀਰ ਬਿਨਸ਼ਸਤਹ ਤਖ਼ਤ ॥੩੧॥

ਬਿ ਗ੝ਫ਼ਤੰਦ ਕਿ ਈਂ ਰਾ ਹਵਾਲਹ ਕ੝ਨਦ ॥ ਬ ਦਿਲ ਹਰਚਿ ਦਾਰਦ ਸਜ਼ਾਯਸ਼ ਦਿਹਦ ॥੩੨॥

ਬਿ ਫ਼ਰਮੂਦ ਜੱਲਾਦ ਰਾ ਸ਼ੋਰ ਬਖ਼ਤ ॥ ਕਿ ਈਂ ਸਰ ਜ੝ਦਾ ਕ੝ਨ ਬ ਯਕ ਜ਼ਖ਼ਮ ਸਖ਼ਤ ॥੩੩॥

ਚ੝ ਸ਼ਮਸ਼ੇਰ ਰਾ ਦੀਦ ਆਂ ਨੌਜਵਾਂ ॥ ਬ ਲਰਜ਼ਹ ਦਰਾਮਦ ਚ੝ ਸਰਵੇ ਗਿਰਾਂ ॥੩੪॥

ਬਗ਼੝ਫ਼ਤਾ ਕਿ ਮਨ ਕਾਰ ਬਦ ਕਰਦਹਅਮ ॥ ਬ ਕਾਰੇ ਸ਼੝ਮਾਂ ਤਉਰ ਖ਼੝ਦ ਕਰਦਹਅਮ ॥੩੫॥

ਨਮੂਦਹ ਇਸ਼ਾਰਤ ਬਿ ਚਸ਼ਮੇ ਬਿਆਂ ॥ ਕਿ ਝ ਬਾਨੂਝ ਸਰਵਰੇ ਬਾਨੂਆਂ ॥੩੬॥

ਬਹ੝ਕਮੇ ਸ਼੝ਮਾ ਮਨ ਖ਼ਤਾ ਕਰਦਹਅਮ ॥ ਕਿ ਕਾਰ ਈਂ ਬਬੇ ਮਸਲਹਤ ਕਰਦਹਅਮ ॥੩੭॥

ਖ਼ਲਾਸਮ ਬਿਦਿਹ ਅਹਦ ਕਰਦਮ ਕਬੂਲ ॥ ਕਿ ਅਹਿਦੇ ਖ਼੝ਦਾ ਅਸਤ ਕਸਮੇ ਰਸੂਲ ॥੩੮॥

ਗ੝ਨਹ ਬਖ਼ਸ਼ ਤੋ ਮਨ ਖ਼ਤਾ ਕਰਦਹਅਮ ॥ ਕਿ ਝ ਜਿਗਰ ਜਾਂ ਮਨ ਗ਼੝ਲਾਮੇ ਤ੝ਅਮ ॥੩੯॥

ਬ ਗ੝ਫ਼ਤਾ ਗਰ ਈਂ ਰਾਜਹ ਪਾਂ ਸਦ ਕ੝ਸ਼ਮ ॥ ਨ ਕਾਜ਼ੀ ਮਰਾ ਜ਼ਿੰਦਹ ਦਸਤ ਆਮਦਮ ॥੪੦॥

ਕਿ ਓ ਕ੝ਸ਼ਤਹ ਗਸ਼ਤਹ ਚਰਾ ਈਂ ਕ੝ਸ਼ਮ ॥ ਕਿ ਖ਼ੂਨੇ ਅਜ਼ੀਂ ਬਰ ਸਰੇ ਖ਼੝ਦ ਕ੝ਨਮ ॥੪੧॥

ਚਿ ਖ਼੝ਸ਼ਤਰ ਕਿ ਈਂ ਰਾ ਖ਼ਲਾਸੀ ਦਿਹਮ ॥ ਵ ਮਨ ਹਜ਼ਰਤੇ ਕਾਬਹ ਅੱਲਹ ਰਵਮ ॥੪੨॥

ਬਗ੝ਫ਼ਤ ਈਂ ਸ੝ਖਨ ਰਾਵ ਕਰਦਸ਼ ਖ਼ਲਾਸ ॥ ਬ ਖ਼ਾਨਹ ਖ਼੝ਦ ਆਮਦ ਜਮੈ ਕਰਦ ਖ਼ਾਸ ॥੪੩॥

ਬ੝ਬਸਤੰਦ ਬਾਰੋ ਤਯਾਰੀ ਕ੝ਨਦ ॥ ਕਿ ਝਜ਼ਦ ਮਰਾ ਕਾਮਗਾਰੀ ਦਿਹਦ ॥੪੪॥

ਦਰੇਗ਼ ਅਜ਼ ਕਬਾਯਲ ਜ੝ਦਾ ਮੇ ਸ਼ਵਮ ॥ ਅਗਰ ਜ਼ਿੰਦਹ ਬਾਸ਼ਮ ਬਬਾਜ਼ ਆਮਦਮ ॥੪੫॥

ਮਤਾਝ ਨਕਦ ਜਿਨਸ ਰਾ ਬਾਰ ਬਸਤ ॥ ਰਵਾਨਹ ਸੂਝ ਕਾਬਹ ਤਅੱਲਹ ਸ਼੝ਦ ਅਸਤ ॥੪੬॥

ਚ੝ ਬੇਰੂੰ ਬਰਾਮਦ ਦ੝ ਸੇ ਮੰਜ਼ਲਸ਼ ॥ ਬਯਾਦ ਆਮਦਹ ਖ਼ਾਨਹ ਜ਼ਾ ਦੋਸਤਸ਼ ॥੪੭॥

ਬ੝ਬਾਜ਼ ਆਮਦਹ ਨੀਮ ਸ਼ਬ ਖ਼ਾਨਹ ਆਂ ॥ ਚਿ ਨਿਆਮਤ ਅਜ਼ੀਮੋ ਚਿ ਦਉਲਤ ਗਿਰਾਂ ॥੪੮॥

ਬਿਦਾਨਿਸਤ ਆਲਮ ਕ੝ਜ਼ਾਂ ਜਾਇ ਗਸ਼ਤ ॥ ਚਿ ਦਾਨਦ ਕਿ ਕਸ ਹਾਲ ਬਰ ਸਰ ਗ੝ਜ਼ਸ਼ਤ ॥੪੯॥

ਬਿਦਿਹ ਸਾਕੀਯਾ ਪ੝ਯਾਲਹ ਫ਼ੇਰੋਜ਼ ਫ਼ਾਮ ॥ ਕਿ ਮਾਰਾ ਬਕਾਰ ਅਸਤ ਦਰ ਵਕਤ ਤ੝ਆਮ ॥੫੦॥

ਬਮਨ ਦਿਹ ਕਿ ਖ਼੝ਸ਼ਤਰ ਦਿਮਾਗ਼ੇ ਕ੝ਨਮ ॥ ਕਿ ਰੌਸ਼ਨ ਤਬੈ ਚੂੰ ਚਰਾਗ਼ੇ ਕ੝ਨਮ ॥੫੧॥੫॥

Below is a Copyrighted Translation by P Singh Bindra

The only Translation available, it may contain Bindra's personal views/ or personal grudges. We are not responsible for any error in translation.


Glory to God

You are my guide and you are my counsellor,

You lead us, holding our hands, in both the worlds.(1)

You are our support and provider.

You recognise our deficiency, and are our redeemer.(2)

I have heard the Tale of a Quazi,

And I have never seen as good a person as him.(3)

In his household, there was dame, who was at the prime of her youth.

Her coquetry had made the lives of all the people unendurable.(4)

On seeing her, lilacs hung their heads down,

And the flowers of tulip plants felt their hearts rending.(5)

On her sight the Moon became hesitant

And, in the passion of jealousy, it diminished half of its brightness.(6)

Whenever she strolled out of her house on an errand,

The tresses of her hair sneaked around her shoulders like the clusters of hyacinth.(7)

If ever she washed her face in the river water,

The thorny bones of the fish would turn into flowers.(8)

When she looked into the pitcher of water,

The water was turned into liquor known as the Wine of Narcissus.(9)

She saw a young Raja,

Who was very handsome and famous in the world.(10)

(She) said, ‘Oh! my Raja, let me be besides your throne (make me your Queen).’ 11)

(The Raja replied), ‘First of all you go, slay the head of Quazi, your husband,

‘Thereafter, my house will be your abode.’(12)

Hearing this she concealed the secret in her heart,

And did not disclose it to any other woman.(13)

She found her husband in deep slumber,

She took a sword in her hand and severed his head off.(14)

She took the head and went to the place where Sambal Singh (the Raja) was seated.(15)

‘(Oh! Raja), the way you told me, I have done.

‘Here, I put the Quazi’s head in front of you.(16)

‘Even if you want my head, I can give it to you,

‘Because I love you from, both, my heart and soul.(17)

‘Oh! my lover, Whatever the word you gave me, you fulfil this very evening.

‘Through the winks of your eyes, you have captured my soul.‘(18)

When the Raja looked at the severed-head, he became fearful,

And said, ‘Oh! You the devilish,(19)

‘If you have treated your husband so wickedly,

‘Then what would you not do to me?(20)

‘I am better off without your friendship, I renounce your fraternity.

‘Your deed has dreaded me.’(21)

‘You have treated your husband in such a bad manner,

‘You may administer your ill-designs on me too.(22)

She threw the head there and then,

And started to beat her chest and head with her hands.(23)

‘You have turned your back on me and God will turn his on you,

‘And that will be the day of God’s judgement upon you.’(24)

Throwing the head there, she returned to her house.

Lying besides the dead-body of the Quazi, she went to sleep.(25)

(Later, she got up), put dust in her hair, and shouted.

‘Oh! My pious friends, get here,(26)

‘Some evil man has committed an evil act.

‘With one stroke he has killed the Quazi.’(27)

Following the traces of blood, people started to proceed,

And they all took the same path.(28)

She brought all the people to that place,

Where she had thrown the Quazi’s head.(29)

The woman convinced the people,

That the Raja had killed the Quazi.(30)

They (the people) got hold of the Raja and tied him,

And brought him there, where the (Emperor) Jehangir was seated on his throne.(31)

The Emperor thought, ‘If I hand over (the Raja) to the Quazi’s wife,

‘She will deal with him the way she wanted.’(32)

Then he ordered the executioner,

‘Slay the head of this man with one hard stroke.’(33)

When that young man saw the sword,

He started to shake like a huge cypress tree.(34)

And whispered (to the woman), ‘Whatever bad deed I performed,

‘I did it to capture your heart.’(35)

Then, winking, he added, ‘Oh you the Lady among all the ladies.

‘And the Queen among all the Queens,(36)

‘If I disobeyed you, I committed a sin.

‘I committed this act without thinking and without asking you,(37)

‘Now, let me go free. I will obey your command,

‘And I say this to swear upon the God.(38)

‘I have perpetrated, please forgive me,

‘I will remain your slave.’(39)

She soliloquised, ‘If I kill five hundred Rajas like him,

‘Even then Quazi will not come to life.’(40)

‘Now when Quazi is dead, why should I kill him too?

‘Why should I take the curse of killing him upon myself?(41)

‘Wouldn’t it be better if I let him go free,

‘And proceed on pilgrimage to Kabah at Mecca.’(42)

Saying so, she let loose him,

Then she went home and collected a few prominent people.(43)

She gathered her goods, got ready and preyed,

‘Please God, help me to fulfil my ambition.(44)

‘I regret that I am going away from my fraternity,

‘If I remain alive, I may come back.’(45)

She put all her money, jewellery and other precious articles in the bundles,

‘And commenced her journey towards the House of Allah at Kabah.‘(46)

When she had covered three stages of her voyage,

She thought of the house of her friend (Raja).(47)

At midnight, she returned to his house,

Along with all sort of gifts and souvenirs.(48)

The people of the world never realised, where had she gone.

And no body cared what state of affairs she had been passing through?(49)

(The poet says),

‘Oh! Saki, Give me the cup full of green (liquid),

‘Which I need at the time of my nourishment.(50)

‘Give it to me so that I can contemplate,

‘As it kindles my thought like an earthen-lamp.’(51)(5)

Tale Five – Completed